Storytelling & Blogs

Dankbrief voor jongeren die hond trouw hebben uitgelaten

Dankbrief voor jongeren die hond trouw hebben uitgelaten 150 150 Maurice

Sobat 2020

Beste mensen en om het iets persoonlijker c.q. dierlijker te maken : dag Sarah, Cynthia, Albert, Dianne, Eline, Evelien, Heleen, Lyhanna, Maaite, Ria, Sietske, Sharon en Christine.

Met elkaar hebben jullie onze bejaarde herdershond, Sobat, en de inwoners van Gouda op een unieke wijze laten zien wat naastenliefde kan betekenen.

Ruim een half jaar lang hebben jullie er gezamenlijk voor gezorgd dat wij onze bejaarde hond een fantastisch levenseinde konden bezorgen.

Zelf waren wij helaas niet meer in staat om Sobat uit te laten; lagen meer op de dijk te spartelen dan dat we haar begeleidden. Met als resultaat: Bloedende wonden, blauwe plekken, gemis van tanden en eigenaars van kleine keffertjes met hartslagen van ruim 220 per minuut. Want laten we eerlijk wezen: Sobat was ondanks haar lieve uitstraling soms ook een kreng, vooral voor haar mini soortgenoten.

Maar wie hierld er niet van haar? Hoe vaak heb ik- maar jullie beslist ook- van wildvreemde mensen te horen gekregen: “Wat een mooie hond, meneer. “

Met veel inspanning liep ik dan net niet buiten mijn schoenen, maar koesterde deze opmerking de rest van de dag…

Toen kwam donderdag 3 september 2020. Sobat nam afscheid van ons. Op haar eigen manier. Zo rond een uur of 11 namen we de lift, liepen naar buiten en… Sobat ging zitten. En bleef zitten. Hoe ik ook op haar insprak, ze bleef stoïcijns rondom zich heen kijken. Zonder zich ook maar een centimeter te verroeren. Misschien vind je het dom gezwets van mij, maar ik besefte dat zij afscheid nam van dit leven. Een goed leven. Vooral de jaren in Friesland. De vrijheid die ze had op ons eiland. Of het stormde, regende, vroor. Het maakte haar niets uit; als we maar samen waren.

Hoewel ze niet van vissen hield en het visbootje een onding vond, wilde ze altijd beslist mee. Ja, we waren twee handen op één buik. Weet je eigenlijk wat Sobat betekent? VRIEND ( in het Maleis). We waren vrienden. Ook toen Parkinson in mijn leven een grote rol ging spelen. Soms wanneer ik in een dip zat en zij met mij naar buiten wilde om mij op te beuren, drukte ze haar kop tegen mijn been.  Ik vond om mij te pesten. Alleen,  nu moet ik wel heel erg oppassen, dat ik haar geen menselijke eigenschappen ga toedichten.

Lieve mensen, wij willen jullie nogmaals heel, heel hartelijk bedanken voor alle liefde en uren die jullie aan Sobat besteedden. Nee, dit zullen we nooit vergeten. Natuurlijk zullen we in de toekomst beslist wel eens dor sceptici benaderd worden die dit in twijfel zullen trekken. Maar gelukkig kunnen we dit verhaal ondersteunen met het prachtige fotoboek; ook een geschenk van jullie!

DANK, DANK, DANK!

Weet dat jullie altijd welkom zijn voor een praatje en/of drankje!

Groetjes,

                                                                                                                          

Jongerenraad Gouda

Jongerenraad Gouda 150 150 Maurice

Hier lees je het interview met Regina, de nieuwste vrijwilliger bij Samen voor Goud. Regina is een jongerenraad aan het starten en ze doet mee aan de Maatschappelijke Diensttijd. Het jongerenpanel start over een paar weken. Betrokken en enthousiaste jongeren uit Gouda komen maandelijks bij elkaar om onderwerpen die belangrijk zijn voor Goudse jongeren te bespreken. Pizza brainstormavonden, ludieke acties, interessante uitjes, debatten met invloedrijke stadsgenoten en nieuwe vriendschappen. Dit alles hoort bij het jongerenpanel.

Hoi Regina, wil jij je even voorstellen?

Ik ben Regina, 17 jaar. Ik doe vwo 5 in Rotterdam en woon in Gouda.

Heb je al eerder vrijwilligerswerk gedaan?

Ik had vroeger niet zoveel tijd, ik danste veel en kwam elke avond pas laat thuis. Nu ik daarmee gestopt ben dacht ik: Nu kan ik iets doen, nu heb ik de kans!

Hoe ben je op het idee gekomen om een jongerenpanel op te richten?

Ik zag een keer in de nieuws iets over criminaliteit onder jongeren en dacht, hier moet iets gebeuren. Jongerencriminaliteit ontstaat omdat er problemen zijn die niemand voor hun oplost. Eigenlijk hebben (kwetsbare) jongeren iemand nodig die naar hun luistert en voor en met hun in actie komt. Ik wil voor hun opkomen. Met het jongerenpanel willen wij gehoor geven aan de jongeren in onze stad!

Kan je iets meer vertellen over wat het jongerenpanel doet?

In een divers team van jongeren willen wij maandelijks bij elkaar komen en bespreken wij onderwerpen die jongeren bezig houden. We gaan ook in gesprek met ander jongeren, bijvoorbeeld op scholen en buurthuizen. We verzinnen acties en gaan met verschillende organisaties, bijvoorbeeld de gemeente, in gesprek.

Met het jongerenpanel doe je ook mee aan MDT (Maatschappelijke Diensttijd). Heb je hier eerder van gehoord?

Nee, ik had eigenlijk nog nooit hiervan gehoord maar wordt wel erg enthousiast toen Sarah vertelde wat het inhoudt. Door MDT is er veel meer mogelijk. Toen ik het idee had van het jongerenpanel wist ik niet hoe ik het beste kon beginnen. Maar nu ben ik superpositief als ik hoor wat allemaal mogelijk is. Er is zelf budget voor trainingen en uitjes en Samen voor Goud heeft ook belangrijke connecties.
(Toevoeging Sarah: MDT is bedoeld voor alle vrijwilligers die zich langere tijd inzetten, die ook aan hun eigen ontwikkeling willen werken en iets willen betekenen voor anderen. Hier sluit het jongerenpanel dus heel goed op aan. )

Hoeveel tijd kost het en wie kan allemaal meedoen bij het jongerenpanel

Het kost niet heel veel tijd, we komen 1 tot 2 keer peer maand bij elkaar. Tussendoor houden wij contact en af en toe is er een actie. Iedereen vanaf 15 jaar kan meedoen, iedereen is welkom. Het is voor jongeren gedacht die niet bang zijn hun mening te geven, confrontatie durven aan te gaan en overtuigingskracht is ook handig. Maar het belangrijkste is dat je enthousiast bent en iets wil veranderen.

Enthousiast geworden? Heb je nog vragen over het jongerenpanel of wil je ook meedoen? Stuur een mailtje na: sarah@samenvoorgoud.nl

Eenzaamheid, wat moet je ermee?

Eenzaamheid, wat moet je ermee? 150 150 Maurice

Eenzame jongeren, wie kent ze niet? Ze bestaan en komen steeds meer tevoorschijn. De hashtags #eenzamejongere en #maatjegezocht domineerden de afgelopen dagen de media. App- en facebookgroepen zijn aangemaakt en Nadï is plotseling een bekende Nederlander. Zij en vele andere jongeren komen openlijk voor uit zich bij tijden eenzaam te voelen. Misschien roept de term ondertussen al wat kriebels op. Overal zijn blijkbaar mensen eenzaam. Straks is het nog vreemd als je je niet eenzaam voelt. Ik kan mij voorstellen dat de gevoelens van het willen distantiëren van het thema eenzaamheid beginnen op te komen. Wat speelt er in deze discussie? Komt het door onze cultuur, individualisering versus gemeenschapsbelang. Of ontstaat eenzaamheid door de mate van sociale vaardigheden, gebeuren van life-events, behoefte naar verbinding of het al dan niet vitale netwerk?

Eenzaamheid, wat moet je ermee?

En dan volgt de hamvraag, hoe bereiken we zij die écht eenzaam zijn? De ene vraag roept de volgende vraag op. We hebben niet voldoende aan één hand om de vingers op de zere plekken te leggen. Langzamerhand komen we uit bij een punt dat eenzaamheid erkent wordt als een gevoel van leegte dat iedereen eens voelt of gevoeld heeft. Het missen van verbondenheid, contact en betekenis. We kunnen meer doen, meer luisteren en meer zijn. Wat we ook doen het lijkt niet voldoende. Opnieuw klinkt de vraag: ‘Hoe bereiken we de echte eenzamen?’ Met het oppakken van de vragen beseffen we met een doffe dreun dat we vandaag net als al die andere dagen bezig zijn met het gewone leven vorm te geven. Als mensheid komen we erachter dat normen en waarden van het omzien naar elkaar meer waarde hebben dan het individueel snel vooruit willen gaan. Wil je ver komen, ga dan samen.

Afgelopen week kwamen we met Netwerk Samen voor Goud via de hashtag #eenzamejongere in contact met iemand die durfde uit te spreken dat hij zich eenzaam voelde. Hij sloot aan bij de straattafel en gaat komende maanden zowel praktische klussen uitvoeren als maatje worden van een stadsgenoot. Deze jongen nam de stap door open en eerlijk aan te geven dat hij andere mensen nodig heeft om zijn leven vorm te geven én hij is bereid tijd vrij te maken om Gouwenaren te steunen waar dat nodig is. Sociale eenzaamheid wordt aangepakt doordat hij het aandurfde zich uit te spreken. De drempel voor anderen is helaas vaak te hoog. Laten we in Gouda en waar dan ook open en eerlijk zijn, zodat we ruimte creëren waarin u, jij en ik kwetsbaar kunnen en durven zijn. Samen realiseren we een cultuur waarin signalen van het voelen van eenzaamheid gezonden en opgepakt worden.

Eenzaamheid, wat doe je ermee?

De eenzame straattafel

De eenzame straattafel 150 150 Maurice

Woensdagmiddag staat onze inboedel op straat. Een deel ervan dan. Geheel bewust. Niet verscholen in ons kantoor, maar buiten op de straatstenen plaatsen we een tafel met een prachtig goudgeel kleedje. Koffie en thee staat klaar. Heerlijke koekjes en gezond fruit wachten op bezoekers. Aan tafel, een plek waar het gebeurd.

Mensen schuiven aan.. Gouwenaren en toeristen kijken vreemd op als ze gratis koffie aangeboden wordt. Het enige addertje onder het gras is dat ze even mogen zitten, uitrusten, praten en genieten van gezelschap. Een aantal Goudse jongeren staat ze te woord. Een vrouw schuift aan en vraagt wat de reden is dat we dit doen: ‘Ontmoeting. We houden ervan om anderen te ontmoeten.’

‘Ohja?’ klinkt het geïnteresseerd. Verschillende vragen volgen en nadat we uitgelegd hebben dat we in contact proberen te komen met kwetsbare Gouwenaren die wat extra aandacht kunnen gebruiken, geeft ze aan dat ze wel iemand kent. Een half uur later zit ik op de koffie bij een oude, alleenstaande vrouw. Omringd door een schildpad, kat en honderden planten, voel ik me meer dan welkom. Dit is een moment waar het gebeurd.

We horen vogeltjes fluiten in de tuin, genieten van de insecten die we zien, praten over het klimaat en ik luister naar de wijsheid van 87 jaar levenservaring. Langzaam kom ik met het voorstel of ze het kan waarderen dat er vaker een jongere bij haar op de stoep staat om haar verhaal te horen. Ik zie een vlugge knipper van de oogleden en even weet ik niet of ze me nu wel of niet heeft verstaan. Ze praat verder over wilde planten in stedelijke gebieden, veranderende tuinen, boeken en de huishoudelijke hulp die vandaag niet kwam opdagen.

Een ogenblik later wil ze me graag de 30 meter diepe tuin laten zien. Tien minuten duurt het voordat we de achterzijde hebben bereikt. In haar gebogen houding raakt ze de opgeschoten planten bijna aan. De haag waar ze zich doorheen wurmt, biedt haar enige houvast. Even schiet de gedachte door mijn hoofd dat dit typisch een verhaal is waar een toevallige voorbijganger een oude alleenstaande vrouw weken later vindt.. Vlug verdring ik deze gedachte en focus mij op het verhaal dat mevrouw vertelt. Eenmaal neergestreken op een tuinbank, vraag ik nogmaals of ze eventueel behoefte heeft dat er wel eens vaker iemand langskomt. Zomaar iemand, die een praatje maakt, luistert, vragen stelt, beschikbaar is. Ze kijkt me aan, is even stil en knikt. ‘Ja, dat zou ik best fijn vinden.’

Dit was een moment waar het gebeurde.

Het voelde als een eenzame gebeurtenis. Want hoe komen we in contact met echt eenzame mensen? Een vraag die ik me wekelijks stel. Dit is een moment die ik niet snel vergeet. Doordat we onze tafel op straat hadden gezet, beschikbaar waren, stil blijven zitten waar anderen aan voorbijgaan. Het kan. Met onze mogelijkheden doen we mee, om eenzame en kwetsbare mensen & momenten serieus te nemen, stil te staan en elkaar te ontmoeten.

Dankbaar het leven uitschrijven

Dankbaar het leven uitschrijven 150 150 Maurice

Ruim een jaar had ik haar niet gesproken. Opeens verschijnt een bekend nummer in de display van mijn telefoon. In 2017 sprak ik haar vrijwel iedere week. Soms kort, meestal langer onder het mom van ‘even bijpraten.’ Een krakerige, maar herkenbare stem vraagt:

‘Ken je me nog?’

Nog voordat ik antwoord kon geven, vervolgde ze met een vreemd verzoek. ‘Ik wil me uitschrijven. Ik hoef jullie nieuwsbrief niet meer.’ Een tinteling in mijn lichaam gaf aan dat er iets niet klopte. Ondanks dat ik mevrouw een tijd niet meer had gesproken, dit verwachtte ik niet. Waarom wilde ze ons onregelmatige, maar goede contact verbreken?

‘Ik hoef jullie nieuws niet meer. Ik heb het niet meer nodig.’

Langzaam werd mij duidelijk wat mevrouw mij probeerde te vertellen. ‘Ik probeer alles nog te regelen, ik heb nog maximaal een half jaar.’ Even was het stil. ‘En ik wil jullie bedanken voor het geweldige werk dat jullie doen en gedaan hebben voor mij en zoveel anderen. Ik ben dankbaar voor alle mensen die via jullie bij mij over de vloer zijn geweest.’

Overdonderd door het bericht dat ze mij via de telefoon doorgaf, wist ik niet wat ik moest doen. Iets zeggen? Vragen? Luisteren? In het ontroerende en tere gesprek dat we daarna hadden, ging het over genieten, leven, dood, vrede, dankbaarheid. Met grote dank voor alles wat mensen voor en met haar hebben gedaan, wordt ze als vanzelf dit aardse leven uitgeschreven.

‘Ken je me nog?’

Ja, ik ken je nog. En in alle eerlijkheid: Ik zal je ook niet snel meer vergeten. Je hebt mij in een paar minuten geleerd om dankbaar te zijn voor het leven, dankbaar te zijn voor de mensen om je heen en alles wat je nog meer ontvangt. Je hebt ons als team van Netwerk Samen voor Goud enorm bemoedigd om door te gaan met de strijd tegen eenzaamheid. Wij gaan door, met leren, verbinden en kennen.

‘Kennen we elkaar nog?’

Geschreven door: Maurice de Korne